Lubcie łamigłówki? Myślę, że każdy je lubi. Łamigłówki to pożywka dla naszego mózgu. W codziennym życiu działamy według pewnych schematów. Wiele rzeczy robimy automatycznie i nie zastanawiamy się nad tym, co i w jaki sposób moglibyśmy zmienić. Choć o wychodzeniu poza schematy mówimy, to rzadko się na nie decydujemy. Teraz mamy szansę to zrobić. Wszystko dzięki jednej z ostatnich nowości Naszej Księgarni.

Książka Najbardziej tajemnicze łamigłówki to nie jest powieść (choć do czytania jest tam całkiem sporo). To dziesięć spraw do rozwiązania. Jej twórcy, Gareth Moore i Gary Panton, zabierają czytelników do wielu różnych miejsc. Pierwsza zagadka to wyprawa do muzeum. Rozwiązując kolejną spacerujemy po mieście, które zostało pozbawione prądu. Inna przenosi nas do biblioteki, następna do parku, w którym spacerują miejscowi psiarze. Każde z tych miejsc kryje w sobie jakąś zagadkę do rozwiązania albo tajemnicę do odkrycia i zadanie do rozwiązania. Co trzeba będzie zrobić, żeby wszystko stało się jasne. Najpierw przeczytać krótki wstęp do zagadki. To tam zarysowano całą akcję, tam też najczęściej kryje się pierwsze zadanie do wykonania. Co trzeba będzie zrobić? Na przykład znaleźć różnice między obrazkami, przejść przez labirynt albo wynotować współrzędne atrakcji znajdujących się w lunaparku. Kolejne strony to następne zadania. Każde jest nieco inne i wymaga od czytelników innych umiejętności. Nikt nie musi się jednak martwić, że z jakąś zagadką sobie nie poradzi albo poda złą odpowiedź. Na końcu książki znajdziecie rozwiązanie wszystkich zagadek, więc zawsze można sprawdzić, czy udało nam się odpowiedzieć prawidłowo.

Najbardziej tajemnicze łamigłówki to doskonały sposób na nudę. Zainteresuje i wciągnie wszystkich, którzy lubią spędzać czas na rozwiązywaniu krzyżówek, zagadek i łamigłówek. Spodoba się tym, którzy szukają oryginalnych sposobów na spędzenie wolnego czasu. Sprawdzi się świetnie w domu, w podróży i na przerwie w szkole. Nie jest ani duża, ani ciężka, więc można ją wszędzie ze sobą zabrać i wyjąć (prawie) w każdej sytuacji. Dzięki tej książce każdy będzie mógł się poczuć jak prawdziwy detektyw. To szansa na dobrą zabawę dla młodych czytelników, ale też dla tych całkiem dorosłych, którzy szukają niebanalnej rozrywki. Każdy będzie zadowolony, bo to książka z zagadkami, które spodobają się każdemu. Jest tylko jedno pytanie: czy każdy sobie z tymi zagadkami poradzi? Żeby poznać na nie odpowiedź, trzeba spróbować się z nimi zmierzyć!

 

Najbardziej tajemnicze łamigłówki

tekst Gary Panton

autor części zagadek dr Gareth Moore

ilustracje Eduardo Rubio Rincon

tłumaczenie Maciej Nowak-Kreyer

Nasza Księgarnia 2026 

Są takie książki, które zostają w pamięci na zawsze. Te, które wywarły na nas wrażenie. Takie, które zmieniły nasze życie. Takie książki żyją w nas latami. Wracamy do nich w trudnych momentach. Przypominamy sobie o nich w sytuacjach, które są dla nas przełomowe. Darzymy wyjątkową sympatią autorów tych książek. Wypatrujemy kolejnych tytułów ich autorstwa, żeby jeszcze raz przeżyć tę niezwykłe emocje. Dla mnie jedną z takich wyjątkowych autorek jest Lisa Aisato. Książki, na których okładkach pojawia się jej nazwisko (najczęściej jako autorki ilustracji), kupuję w ciemno, bo wiem, że będzie to wyjątkowa lektura. Kiedy zobaczyłam wśród zapowiedzi książkę Na grzbiecie jednorożca, z ilustracjami Aistao, nie zastanawiałam się długo. Byłam pewna, że warto tę książkę przeczytać. I nie pomyliłam się. 

Główną bohaterką tej książki jest Vilja. Dziewczynka powinna w tym roku kończyć przedszkole i rozpocząć naukę w szkole. Niestety, nie wie, czy tak się stanie. Jakiś czas temu zachorowała i od tej pory leży w szpitalu. Vilja ma białaczkę. Diagnoza całkowicie zmieniła życie dziewczynki i jej rodziny. Vilja dzielnie znosi kolejne etapy, najpierw diagnozy, a potem leczenia. Jest bardzo mądrym dzieckiem. Nie można powiedzieć, że jest ze swoją chorobą pogodzona. Wywróciła ona jej życie do góry nogami. Teraz Vilja niczego nie może być pewna. Wszystko jest inaczej niż planowała. Jej domem jest teraz szpital. I nawet jeśli ludzie, których tam spotyka są mili i życzliwi, to nie może jej wynagrodzić ani zrekompensować tego, co traci przez chorobę. A traci wiele, bo dzieciństwo to przecież czas, który powinno się spędzać na beztroskiej zabawie, a nie w izolacji od nich i w strachu o swoje zdrowie i życie.

 

Czy książka Na grzbiecie jednorożca nie porusza tematów dla dzieci zbyt trudnych? Nie. Coraz więcej dzieci zmaga się z chorobą. Im taka książka może pomóc. Coraz więcej dzieci ma kolegów lub koleżanki, które chorują. Dla nich również ta książka może być pomocna. Bo ta książka uczy empatii, pokazuje codzienność osób, które chorują i ich bliskich. Jej autorka napisała ją bazując na osobistych doświadczeniach. Przez dwa i pół roku z chorobą nowotworową zmagała się jej córka. Doskonale wiedziała jak wygląda codzienność tych dzieci i ich rodzin. W swojej książce Maiangela Di Fiore opisała szpitalną rzeczywistość chorującego dziecka i zapisała pytania, które mogą rodzić się w jego głowie. Pytania, na które czasem trudno znaleźć odpowiedź. Wątpliwości, które bardzo trudno rozwiać. Wiele z nich trafiło na karty tej książki. Książki mądrej, ważnej i bardzo pięknej. Wszystko za sprawą ilustracji Lisy Aisato. Trudno się nimi nie zachwycić. Przenoszą szpitalną rzeczywistość na zupełnie inny poziom. Myślę, że to jedna z najważniejszych książek jakie ukazały się w ostatnim czasie. Książek, która wielu rodzinom może bardzo pomóc w przetrwaniu trudnego czasu choroby.

 

Na grzbiecie jednorożca

Mariangela Di Fiore

ilustracje Lisa Aisato

tłumaczenie Milena Skoczko - Nakielska

Wydawnictwo Literackie 2026 

Tego bohatera zna każdy. Nawet, jeśli nigdy nie widział filmu opowiadającego o jego przygodach. Stitch zawładnął sklepami z zabawkami, sklepy z ubraniami, a także te, w których można znaleźć różne domowe dekoracje. Stitch jest wszędzie, a mi to w ogóle nie przeszkadza. Trudno odmówić mu uroku. Trudno nie wzruszyć się oglądając film o jego przygodach. Relacja, która połączyła go z Lilo jest tak wyjątkowa, że skruszy nawet najtwardsze serce.

Zaliczam się do grupy osób, które polubiły Stitcha zanim poznały jego historię. Najpierw po prostu mnie zachwycił. Wiedziałam, że jest bohaterem filmu animowanego, ale długo nie miałam okazji go zobaczyć. Zanim udało mi się w końcu ten film obejrzeć zgromadziliśmy w domu sporą kolekcję gadżetów i ubrań z jego wizerunkiem. Kiedy w końcu udało mi się obejrzeć film animowany o jego przygodach wiedziałam, że przeczucie mnie nie myliło. Stitch to bohater wyjątkowy! Bohater, którego nie można nie polubić. Narodził się w kosmosie. Jest efektem eksperymentu genetycznego. Na Ziemię trafił przez przypadek. Choć może nie ma przypadków? Może Stitch miał tu do wypełnienie misję? Może właśnie na niego czekała mała i samotna Lilo? Dziewczynka, którą po śmierci rodziców opiekowała się starsza siostra. Sytuacja dziewczyn była bardzo trudna. Groziło im rozdzielenie. Ani Lilo, ani jej siostra Nani tego nie chciały, bo nie wyobrażały sobie życia osobno. Wtedy w ich życiu pojawił się Stitch. Nieprzewidywany, niezbyt grzeczny i wprowadzający sporo zamieszania. Czy wprowadzi też zmiany na lepsze? Czy uzdrowi relację sióstr? Ten, kto oglądał film wie już wszystko. Ci, którzy jeszcze tej historii nie znają, na pewno przeczytają komiks z serii "Disney. Klasyczne baśnie" z przyjemnością.

Disney tworzy historie ponadczasowe. Historie, które interesują i budzą ciekawość kolejnych pokoleń. Lilo i Stitch również taką opowieścią jest. Wzruszała i wzrusza. Dzieci uwielbiają tych bohaterów i przy ich przygodach zawsze dobrze się bawią. Teraz mogą wracać do niej nie tylko na kinowym lub telewizyjnym ekranie, ale również w książce. Lilo i Stitch. Disney. Klasyczne baśnie to komiks, więc ze względu na formę, w pełni cieszyć się nią będą dzieci, które potrafią czytać. Na pierwszą samodzielną lekturę pewnie ten komiks będzie zbyt trudny, ale kto wie, może warto spróbować. Zwłaszcza jeśli dziecko nie lubi czytać, ale uwielbia Stitcha. Może komiks o jego przygodach, zachęci do podjęcia kolejnej czytelniczej próby. Kto wie, może będzie to ta najbardziej udana! 

 

Tę i inne komiksy z serii "Disney. Klasyczne baśnie"

znajdziecie na 

Chyba nikt z nas nie lubi chorować. Każdy wtedy czuje się źle i na niewiele rzeczy ma siłę. Dotyczy to również dzieci. Chorowanie burzy ich plany, ogranicza kontakt z rówieśnikami i skazuje na siedzenie w domu. A w domu można bardzo łatwo zacząć się nudzić. I wtedy wszystko komplikuje się jeszcze bardziej...

To właśnie spotkało Zoję i jej bliskich. Dziewczynka się rozchorowała i musiała kilka dni spędzić w domu. Nie była z tego powodu zadowolona. Z każdą minutą nudziła się coraz bardziej. Tata, który się nią opiekował, musiał coś szybko wymyślić. Pilnie potrzebna była zabawa, która zajmie Zoję na dłużej. Tata wpadł na pomysł zbudowania bazy z koców i poduszek w pokoju, który dziewczynka dzieliła ze starszą siostrą. Pomysł okazał się wspaniały. Baza zajęła ją nie tylko na jeden, ale i na kolejne dni choroby. Każdego dnia baza staje się czymś innym. Zoja wykorzystuje swoją wyobraźnię i zmienia bazę w farmę, jaskinię smoka i namiot, do którego na wycieczkę pojechała grupa przedszkolaków. Od tej pory już się nie nudzi, tylko świetnie się bawi. Inne zdanie na ten temat ma jej starsza siostra. Hania nie ma ochoty na zabawę. Wolałaby odpocząć. Ale Zoja jej na to nie pozwala. Między dziewczynkami wybucha spór. Wszystko zaczyna im przeszkadzać, wszystko je dzieli. Nie potrafią się już dogadać. Nie chcą się już dogadać. Mówią głośno o tym, że chcą mieć oddzielne pokoje.

Z rodzeństwem różnie bywa. Jak w każdej relacji zdarzają się lepsze i gorsze dni. Agnieszka Filipowska opisała te gorsze i trudniejsze. Zoja i Hania nie mogły (ale też nie chciały) się dogadać. Mówiły i myślały tylko o tym, co je dzieli. To, co je łączy zeszło na dalszy plan. Widzieli to również rodzice, którzy postanowili przystać na pomysł córek i podzielić ich pokój na dwie części. Czy to najlepsze wyjście z sytuacji? Czasem innego nie ma. Czasem z pomocą przychodzi pogoda. Co dokładnie się wydarzyło, oczywiście nie zdradzę, ale myślę, że książka Zoja i bałagan może pomóc w rozwiązywaniu konfliktów. Nie tylko tych, które wybuchają w domu, ale również takich, z którymi trzeba się mierzyć w przedszkole albo szkole (oczywiście ze względu na wiek bohaterek w najmłodszych klasach). Ta książka to dobry punkt wyjścia do rozmów o tym, co nas dzieli i o tym, co nas łączy. O potrzebie szukania tego, co wspólne. Oczywiście nie jest to łatwe, ale próbować warto i warto uczyć dzieci szukania porozumienia z drugim człowiekiem. Jeśli wszyscy posiadalibyśmy tę umiejętność, świat wokół na pewno byłby lepszy.

Zoja i bałagan

Agnieszka Filipowska

Zielona Sowa 2026

wiek 4+