Może kogoś to zdziwi, ale cały czas trafiam na książki, które czymś mnie zaskakują. Choć przeczytałam ich tysiące, to nadal zdarza mi się chwycić w rękę taką, która sprawia, że przecieram oczy ze zdumienia. Najczęściej zdarza się to oczywiście przy książkach obrazkowych albo tych z wyjątkowo pięknymi i dużymi ilustracjami. Trudno oprzeć się ich urokowi, trudno nie westchnąć z zachwytu patrząc na nie. Zdarza się jednak, że zaskakują mnie książki, po których zaskoczenia się nie spodziewałam. Ostatnio zaskoczył mnie komiks!

Mała ucieczka na pierwszy rzut oka książka bardzo niepozorna. Ilustracja na okładce jest wręcz surowa, a próżno szukać na niej wielu kolorów. Nie można jednak oceniać książki po okładce! Właśnie dlatego polecam zajrzeć do wnętrza i przeczytać cały komiks. Główną bohaterką jest mała pajęczyca, która niedawno przyszła na świat. Teraz musi się wszystkiego nauczyć. Po pierwsze robienia pajęczyny. Jej rodzeństwo robi to świetnie. Ona ma z tym duży problem. To martwi matkę pajęczycy, która o swoich problemach z córką opowiada koleżance. Dostaje od niej dobrą radę. Takie "problematyczne" dziecko dobrze oddać na naukę do Skarabeusza. On pomoże każdemu. Matka z córką przemierzają las i docierają do Skarabeusza. Ten obiecuje, że nauczy pajęczycę wszystkiego, co niezbędne. Jednak, kiedy matka odchodzi, okazuje się, że rzeczywistość wygląda zupełnie inaczej. U Skarabeusza uczą się już inne dzieci i żadne z nich nie jest z tej nauki zadowolone. Na dodatek Skarabeusz nie realizuje tego, co obiecał ich rodzicom. Co w tej sytuacji może zrobić kilkoro dzieci? Wydaje się, że niewiele. A jednak im się udaje odmienić swój los. W jaki sposób? Odpowiedź na to pytanie znajduje się w komiksie.

Komiksy doceniłam jako osoba dorosła. Wcześniej kojarzyły mi się przede wszystkim z rozrywką. Nie wiązałam ich z żadną głębszą refleksją, bo myślę, że kiedyś nikt nie stawiał przed komiksami takich wymagań. Teraz sytuacja się zmieniła i w moje ręce trafia coraz więcej komiksów, które opowiadają o świecie i jego problemach. Tu znajdujemy opowieść o oczekiwaniach i wymaganiach, którym trudno sprostać. O marzeniach i odwadze, która potrzebna jest do ich spełnienia. O przyjaźni i zaufaniu. O nadziei, która pozwala przetrwać najtrudniejsze chwile. To wszystko jest w tym komiksie. A do tego mamy jeszcze tu całą galerię charakterów i wiele ciekawych wydarzeń. Połączenie tych wszystkich elementów sprawia, że czyta się ten komiks z wielkim zainteresowaniem i równie wielką przyjemnością!

Mała ucieczka

scenariusz Marzena Sowa

rysunki Dorothee de Monfreid

tłumaczenie Ernest Kaceperski 

EGMONT 2026 

Bardzo lubimy oglądać filmy z fotopułapek. Podglądanie codzienności zwierząt sprawia nam dużą przyjemność. Każdy taki film to szansa na poznanie ich zwyczajów. Mamy swoje ulubione kanały i ulubionych twórców, którzy publikują takie filmy. Mamy swoje ulubione gatunki zwierząt, których podglądanie daje nam najwięcej radości. Wśród nich są na pewno dziki! Zwierzęta, które ostatnio cieszą się bardzo złą sławą i wokół których narosło bardzo wiele mitów. Niestety (dla dzików), w ostatnich latach nasze drogi zbyt często się przecinają. Może to dobra okazja, żeby dowiedzieć się o nich nieco więcej. I o innych zwierzętach również!

Przewodnikiem po świecie zwierząt będzie Dawid Popończyk, znany pewnie lepiej jako Leśny Kawaler. Filmy, które publikuje w internecie cieszą się dużym zainteresowaniem. My też bardzo chętnie je oglądamy. Teraz efekty pracy i pasji Dawida Popończyka można już nie tylko oglądać, ale również o nich czytać. Wszystko dzięki książce W co się bawią dziki i inne zwierzęta. Jej bohaterami, oprócz dzików, są lis, borsuk, wilk, bóbr, żuraw, jeleń szlachetny, sarna. Osiem pospolitych, a jednocześnie bardzo interesujących gatunków. Z tej książki dowiadujemy się, jak wygląda codzienne życie tych zwierząt. To opowieść nie tylko (jak sugeruje tytuł) o zabawie, ale o zwyczajach zwierząt. Dowiedzieć się z niej można, kiedy na świat przychodzą młode, jak szybko po urodzeniu opuszczają rodzinne gniazdo lub rodzinną norę. To także opowieść o tym, czego najmłodsze zwierzęta muszą się nauczyć i jakie umiejętności opanować. Opisano tu również sposoby zdobywania przez te zwierzęta pożywienia. W końcu przychodzi czas na opis zabaw. Najmłodszych i nieco starszych przedstawicieli gatunku. Bo, jak się okazuje, bawić lubią się zwierzęta w każdym wieku. Czasem jednak to, co my możemy uznać za zabawę jest bardzo poważną pracą. Przykłady? Sprzątanie nory przez borsuki! Mistrzami zabaw są jednak tytułowi bohaterowie, czyli dziki. Czy uwierzycie, że dziki bawią się w berka? Bardzo lubią też pływać (choć najmłodsze, początkowo, trochę się tego boją). W książce takich ciekawostek znajdziecie bardzo wiele i właśnie dlatego tak trudno się od niej oderwać.

W co się bawią dziki i inne zwierzęta? to doskonała książka do rodzinnego czytania. Czytania i oglądania. Jeśli o oglądanie chodzi, to na pewno spodobają Wam się subtelne rysunki Oli Krzanowskiej. Ilustracje jej autorstwa doskonale wpasowały się w klimat tej książki. Ale oglądać można tu coś jeszcze! Na wielu stronach znajdują się kody QR, które po zeskanowaniu przenoszą nas do filmów z fotopułapek. To potwierdzenie tego, co zostało w książce opisane i możliwość zobaczenia zabaw i zwyczajów zwierząt na własne oczy. Lepszego dopełnienia tej książki wyobrazić sobie nie można. Myślę, że to doskonały pomysł na prezent dla dzieci, które interesują się przyrodą. Dzięki niej lepiej poznają świat zwierzą, poszerzą swoją wiedzę i rozwiną zainteresowania. Podejrzewam, że będzie to również kopalnia wiedzy dla rodziców, wiec najlepiej czytać tę książkę razem!

W co się bawią dziki i inne zwierzęta?

Dawid Popończyk

ilustracje Ola Krzanowska

Wydawnictwo Tatarak 2026 

Kiedyś mówiło się, że ktoś je po prostu niegrzeczny, że sprawia problemy wychowawcze, przeszkadza w prowadzeniu lekcji. Nauczyciele wpisywali tym dzieciom uwagi, wzywali ich rodziców. Dziś wiemy znacznie więcej. Wiemy, że określenie "niegrzeczny" niewiele mówi, a powody tego "niegrzecznego" zachowania mogą być poważne i dziecku potrzebna jest pomoc specjalisty. 

Musimy przede wszystkim zrozumieć, że każde dziecko jest inne. Ma inne potrzeby, inne cechy charakteru. Każde może zachowywać się w inny sposób. Ktoś może siedzieć cicho i spokojnie, nie sprawiać większych problemów, nie mieć żadnych trudności. Dopasowywać się do sytuacji, w jakiej się znajduje. Inny nie potrafi usiedzieć w miejscu, do głowy ciągle wpadają mu nowe pomysły. Są rzeczy, które nie sprawiają mu żadnego problemu i takie, z którymi nie umie sobie poradzić. Dlaczego tak jest? Za to wszystko odpowiada nasz mózg. Każdy działa inaczej, każdy ma swoje wady i zalety. Dzięki niemu inaczej patrzymy na świat. Każdemu z nas zdarzają się jednak gorsze chwile. I za to też odpowiada nasz mózg. Zwłaszcza jeśli mamy ADHD! 

Autorka tej książki nazywa ludzi z ADHD ludźmi z wyjątkowym mózgiem. Pokazuje rzeczy, z którymi ich mózg radzi sobie lepiej. I te, które przysparzają im nieco więcej trudności. Opowiada o talentach i wyjątkowych zdolnościach. A także o tym, co jest cechami charakterystycznymi osób z ADHD. Zwraca uwagę na to, że nie muszą występować wszystkie. Ich znajomość może nas jednak naprowadzić na trop ADHD. Przypomina o tym, że najważniejsza jest akceptacja. Podpowiada jak radzić sobie w sytuacjach wyjątkowo trudnych i tych codziennych, które mogą nas spotkać na każdym kroku. Wszystko w ciekawej i atrakcyjnej dla czytelników formie.

ADHD! Jak sobie radzić w neuroróżnorodnym świecie to książka nie tylko dla tych, którzy mają ADHD. Nie tylko dla tych, którzy niedawno dowiedzieli się, że mogą mieć ADHD. To nie jest książka, którą mogą lub powinny czytać wyłącznie dzieci. To nie jest książka tylko dla rodziców albo nauczycieli. Każda z tych grup znajdzie w tej książce coś dla siebie, coś, co ją zainteresuje. Coś, co może pomóc. Zrozumieć siebie albo zrozumieć innych. Są tam ćwiczenia i wyzwania, z którymi warto się zmierzyć. Jest humor, który sprawia, że książka (choć mądra i ważna) nie jest aż tak bardzo poważna. Takiej książki wcześniej nie było i właśnie dlatego warto ją poznać!

ADHD. Jak sobie radzić w neuroróżnorodnym świecie

Rachel Brian

tłumaczenie Maria Antonina Jaszczurowska

Wydawnictwo Debit 2026

wiek 6+ 

Nie wyobrażam sobie jesieni bez książek. Coraz dłuższe wieczory zachęcają do czytania, do odpoczynku, do zanurzenia się w świecie opowieści. Jesienią na rynku wydawniczym pojawia się wiele nowych tytułów. O niektórych wiemy już dużo wcześniej i niecierpliwie czekamy aż trafią na półki księgarń i bibliotek. Inne pojawiają się niespodziewanie. Wszystkie sprawiają radość. A największą radość sprawiają te, na które bardzo niecierpliwie czekamy.

Czy czekałam na premierę Królowej Piorunów? I tak, i nie. Czekałam na kontynuację (a właściwie na zamknięcie) cyklu książek Mai Lunde i Lisy Aisato. Pierwsza, czyli Śnieżna siostra, ukazała się niemal równo siedem lat temu. Dwa lata później zachwycała nas Strażniczka Słońca. Potem przyszedł czas na Panią Wiatru. A teraz trzymam w ręce czwarty tom jednej z najbardziej wyjątkowych serii literackich. Każda z tych książek opowiada inną historię. Każda wiąże się z inną porą roku. Jako ostatnia ukazała się ta, która wszystkim będzie kojarzyć się z jesienią. To skojarzenie wywołuje już pierwsze spojrzenie na okładkę. Piękny pomarańczowy kolor, pełen uroku niewielki obrazek, na którym widzimy starszą kobietę i dziewczynkę spacerujące po jesiennym lesie. Obrazek ma w sobie bardzo dużo spokoju. Trochę kłóci się to z tytułem książki, bo o żadnych piorunach nie może być tu mowy. Wystarczy jednak zajrzeć do pierwszego rozdziału, żeby przekonać się, że tytuł pasuje tu doskonale. Pierwszy rozdział jest pełen gwałtownych emocji. Pełen złości. Takich emocji doświadcza Isabelle Madeleine. To ona jest główną bohaterką i jednocześnie narratorką Królowej Piorunów.

Isabella ma tylko mamę. Mama ma tylko Isabellę. Ich życie jest wieczną podróżą. Nigdzie nie zatrzymują się na dłużej. Nie mają swojego miejsca na ziemi. Miejsca, do którego mogą wrócić po dłuższej lub krótszej wyprawie. Tym razem swoje kroki kierują do rodzinnej miejscowości i rodzinnego domu mamy Isabelli. Mieszka tu wujek dziewczynki. Wizyta siostry i siostrzenicy jest dla niego zaskoczeniem, ale szybko otacza je opieką. Isabella zaczyna chodzić do tamtejszej szkoły i zaprzyjaźnia się z wujkiem Albertem. Zdaje się, że wszystko zaczyna się układać, że dziewczynka zacznie żyć jak jej rówieśnicy. Wydaje się, że odnalazła się w nowym miejscu, udało się jej nawet nawiązać nowe znajomości. Isabella odzyskuje poczucie bezpieczeństwa. Niestety, na krótko. Mama dziewczynki też nie czuje się tu tak szczęśliwa, jak początkowo się wydawało. Czy jest aż tak niespokojnym duchem? A może noszą w sobie jakieś tajemnice? Niezałatwione sprawy, które odbierają im radość życia?

Królowa Piorunów to książka, która zachwyca. Piękną historią i niesamowitymi ilustracjami. Ta historia aż kipi od emocji. Tych, które targają głównymi bohaterami i tymi, które w trakcie lektury zaczynają odczuwać czytelnicy. Jest to jedna z tych historii, która porusza najczulsze struny. Doskonale nadaje się do wspólnego czytania. To jedna z tych książek, o których warto rozmawiać z dziećmi. Przecież dobrze wiemy, że o emocjach rozmawiać jest trudno. Nie wiemy jak zacząć, nie wiemy, w jaki sposób tę rozmowę prowadzić. Tu mamy prawie gotowy przewodnik po emocjach. Jestem pewna, że ta książka podbije Wasze serca i wzbudzić w Was zachwyt. Żeby ją przeczytać nie musicie znać wcześniejszych książek tego niezwykłego duetu. Każda ze stworzonych przez Lunde i Aisato książek to nowa i inna opowieść. Nowi bohaterowie, nowe emocje. Takie książki chce się czytać, takie książki czytać warto. Takich książek nie zapomina się nigdy!

Królowa Piorunów

Maja Lunde

ilustracje Lisa Aisato

tłumaczenie Milena Skoczko-Nakielska 

Wydawnictwo Literackie 2026