"Śledzik czeka na dzidziusia"/"Śledzik idzie do szkoły" (Wydawnictwo Zakamarki)

Wielokrotnie pisałam, że lubię serie literackie. Szczególnie te adresowane do młodych czytelników. Mamy kilka ulubionych serii, na których kolejne odsłony zawsze niecierpliwie czekamy. Chętnie odkrywamy również nowe historie i poznajemy nowych bohaterów. Ci bohaterowie (najczęściej) szybko zyskują naszą sympatię, a my chętnie stajemy się współuczestnikami ich przygód. Ostatnio wpadły mi w ręce książki o bohaterze, którego wcześniej nie znałam, bo nie był on do tej pory obecny na naszym rynku wydawniczym.

Ten bohater to Hubert Rask, zwany Śledzikiem. Przesympatyczny sześciolatek, którego czekają bardzo duże zmiany. Po pierwsze - czeka na narodziny brata, po drugie - już niedługo rozpocznie naukę w szkole. To tematy przewodnie dwóch tomów tej serii, które ukazały się kilka tygodni temu. Na pierwszy rzut oka książki prezentują się wspaniale. Piękne kolorowe okładki od razu przykuwają wzrok i budzą pozytywne uczucia. Takie okładki muszą zwiastować dobrą zabawę i wspaniałą literacką przygodę. Czy wnętrze książek nie rozczarowuje? Może nie powinnam pisać tego od razu, ale nie rozczarowuje. Za to wciąga od pierwszej strony. W pierwszej części serii, czyli książce Śledzik czeka na dzidziusia, czytamy o czasie, który spędza za ukochanym dziadkiem. Dziadek mieszka w sąsiednim domu, więc Śledzik nigdzie daleko jechać nie musiał. Mimo wszystko czas z dziadkiem (i jego kozą Matyldą) zawsze różni się trochę od tego, który spędza się z rodzicami. Dziadkowie zawsze mają dla wnuków nieco więcej czasu, mniej się spieszą i są na wnukach bardziej skupieni. Dziadek Śledzika też to robi. I Śledzik jest z nim bardzo szczęśliwy. Trudny czas oczekiwania na narodziny brata mija w mgnieniu oka. 




Drugi tom serii, czyli Śledzik idzie do szkoły, to opis kolejnego przełomowego momentu w życiu chłopca. Rozpoczęcie nauki w szkole to dla każdego dziecka wielka zmiana. Śledzik nie jest tu żadnym wyjątkiem. Również odczuwa duże emocje. Trochę się boi tego, co nowe. Trochę się cieszy tym, co przed nim. Do szkoły odprowadza go dziadek. Brat chłopca jest jeszcze zbyt mały, żeby mama mogła go zostawić z kimś innym, a tata bardzo wcześnie zaczyna pracę w fabryce chrupkiego pieczywa. Na szczęście jest dziadek. Dziadek, jak zwykle staje na wysokości zadania i rusza z chłopcem do szkoły. W klasie Śledzik szybko poznaje nową koleżankę. Przebojowa Hela jest nieco inna od wycofanego Śledzika, ale jak wiemy, przeciwieństwa się przyciągają, więc nasz bohater na pewno będzie się przy Heli czuł dobrze. I udowodni, że chłopiec może się przyjaźnić nie tylko z innymi chłopcami, ale także z dziewczynami!




Przeczytałam dwa tomy przygód Śledzika i już czekam na kolejne. Dlaczego? Bo to świetna seria. Seria, która budzi uśmiech i ogromną sympatię. To niezwykle pozytywne historie, która przypadną do gustu każdemu dziecku. Kolejna książka skandynawskiej autorki, która podbije serca polskich czytelników. Dlaczego? Bo ta opowieść jest bliska codzienności, bo nie zabrakło w niej wydarzeń bliskich każdemu dziecku. Wydarzeń, których każdy maluch mógłby być współuczestnikiem. Dzięki temu szybko odnajdą się w opisywanej historii albo łatwiej przejdą przez to, co ich czeka. Seria o Śledziku to jednak nie tylko ciekawe wydarzenia, to również piękne i zabawne ilustracje. Bardzo miło się na nie patrzy. Klimatem przypominają dobrze wszystkim znane ilustracje do Dzieci z Bullerbyn, kultowej książki, na której wychowują się kolejne pokolenia. Myślę, że seria o Śledziku również podbije serca wielu dzieci na całym świecie!

 

Śledzik czeka na dzidziusia

Śledzik idzie do szkoły

Anna Ehring

ilustracje Moa Graaf

tłumaczenie Agnieszka Stróżyk

ZAKAMARKI 2025 



 

 https://www.zakamarki.pl/

Gra(my) w piątki: "Ubongo Travel" (Wydawnictwo EGMONT)

Kilka lat temu kupiłam dla nas zestaw gier podróżnych. W małych kartonikach, które łatwo ze sobą zabrać. Gry, do których nie potrzeba przygotowywać zbyt wiele miejsca i takie, które nie zajmują zbyt wiele miejsca wśród bagażu. Kiedy je kupowałam miałam nadzieję, że będziemy w nie grać. Pewności jednak nie miałam i podejrzewałam, że może nam na rozgrywki zabraknąć czasu albo sił. Ku mojemu zaskoczeniu okazało się, że znaleźliśmy i czas, i ochotę. Gry zabieramy ze sobą wszędzie i gramy w nie w każdy wakacyjny wieczór. W tym roku do naszego wakacyjnego zbioru dołączy nowa gra. Gra, którą doskonale znamy i bardzo lubimy.

Stworzoną przez Grzegorza Rejchtmana grę Ubongo wydano już w wielu różnych wersjach. Najbardziej lubię chyba tę podstawową, ale dla odmiany, często sięgamy również po jej inne warianty. Teraz będziemy mogli z nią również podróżować i to właśnie w tej uwielbianej przeze mnie podstawowej wersji. Nieduże pudełko, a w nim 32 planszetki z 64 zadaniami i 4 komplety kafelków (po jednym dla każdego z graczy). Planszetki są dwustronne. Jedną ze stron oznaczono literą A, drugą literą B. Te pierwsze to prostsza wersja gry, te z literą B są nieco trudniejsze. Karty układamy na stole (liczbę kart, których używamy uzależniamy od liczby graczy biorących udział w rozgrywce), każdemu z graczy dajemy jeden komplet kafelków. Ustalamy też, czy gramy w prostszą czy trudniejszą wersję gry. Jedna rozgrywka obejmuje 8 rund. Na początek każdej z nich gracze biorą ze stosu jedną planszetkę, jednocześnie odwracają na właściwą stronę i rozpoczynają układanie. Kafelki muszą pokryć białe pole na planszetce. Ten, kto pierwszy ułoży je w odpowiedni sposób, krzyczy "Ubongo" i rozpoczyna odliczanie do 20 (jeśli gramy w wariant prostszy) lub do 30 (jeśli wybraliśmy wariant trudniejszy). Zwycięzca otrzymuje punt zwycięstwa i otrzymuje planszetki tych, którzy w ciągu dodatkowych 20 lub 30 sekund swoich zadań nie zdążyli ułożyć. Po 8 rundach wszyscy podliczają zdobyte punkty. Wygrywa oczywiście ten, kto zgromadził ich najwięcej.




Nie jestem mistrzynią Ubongo. Uwielbiam tę grę, ale bardzo rzadko wygrywam. Moja rodzina radzi sobie zdecydowanie lepiej. Nie przeszkadza mi to jednak w czerpaniu przyjemności w graniu w nią. Lubię ją za szybką i emocjonującą rozgrywkę. Za wyścig z czasem i świetną okazję do gimnastyki umysłu. Bawię się przy niej dobrze i nawet, kiedy po raz kolejny przegrywam, uśmiech nie schodzi mi z twarzy. Taka to już gra. Dla całej rodziny. Dająca radość i dzieciom, i dorosłym. Poradzą sobie z nią gracze w wieku szkolnym (twórcy adresują ją do dzieci od 7. roku życia). Myślę, że podróżna wersja Ubongo to dobra okazja do zapoznania się z tą grą. Jeśli Wam się spodoba, możecie bez wahania kupić pełną, dużą wersję, w którą gra się jeszcze lepiej i ciekawiej, bo mamy tam diamenty, które otrzymuje się za rozwiązane zadania. Dużym atutem tej gry jest również to, że można w nią grać w pojedynkę! Ja w ten sposób trenuję przed kolejnymi rodzinnymi rozgrywkami. Jest to więc gra dla każdego, kto lubi łamigłówki, proste zasady i zaskakujące zwroty akcji, to ta gra jest właśnie dla Was!




Ubongo Travel

 liczba graczy 1-4

wiek 7-107

czas rozgrywki 15 minut

EGMONT 2025 

https://egmont.pl/


"Kroniki Świata Wynurzonego" (Wydawnictwo Videograf)

Coraz rzadziej udaje mi się dotrzymać Tosi kroku jeśli chodzi o czytane przez nią książki. Coraz częściej (a właściwie już prawie zawsze) zdaję się na jej gust czytelniczy. Czyta od tak dawna, czyta tak dużo i tak starannie dobiera swoje lektury, że nie muszę się martwić o to, że wybierze coś niewłaściwego. Jeśli trafi na książkę, która jej się nie spodoba, to nie rozpaczam. Każdy z nas trafił kiedyś na książkę, która mu się nie podobała. Na szczęście książki, które Wam dziś pokażę powinny przypaść do gustu wszystkim nastoletnim czytelniczkom (a może również czytelnikom).

"Kroniki świata wynurzonego" to trzytomowa seria fantasy adresowana do nastolatków (i nie tylko). Trylogia została po raz pierwszy wydana kilka lat temu we Włoszech. Szybko podbiła tamtejsze listy bestsellerów. Teraz została przetłumaczona na język polski i możemy sprawdzić, czy ta historia spodoba się również czytelnikom w naszym kraju. Główną bohaterką sagi jest Nihal, dziewczyna inna niż wszystkie. Wyróżniają ja granatowe oczy, fioletowe włosy i szpiczaste uszy. Charakteryzuje ją również ogromna determinacja. Dziewczyna czuje się wojowniczką i nie da się ukryć, że wojowniczką jest. Choć nie zna prawdy o swoim pochodzeniu i nie do końca wie, kim tak naprawdę jest, to (prawie) niczego się nie boi i nie czuje się gorsza od innych. Ma swoje marzenia, które chce realizować. Dąży do tego, żeby rozpocząć naukę w Akademii Jeźdźców Smoka i zmierzyć się z Famminami. Potworami, które położyły kres ludowi, z którego pochodzi. Czy to możliwe? Wcześnie żadna dziewczyna do tej szkoły nie chodziła. Poza tym dostanie się do niej graniczy z cudem. Trzeba wykazać się niesamowitymi umiejętnościami i ogromną determinacją. Czy Nihal to wszystko ma? Okazuje się, że tak! Siły dodaje jej również jej pochodzenie, z którego Nihal nie zdaje sobie sprawy. Dziewczyna jest ostatnim żyjącym Pół-Elfem. Czy to wystarczy? 

Wyjątkowo mogę zdradzić Wam nieco więcej fabuły, bo w Polsce ukazały się już wszystkie tomy tej trylogii. Niesamowitej opowieści o pierwszej kobiecie, która została pierwszą członkinią Zakonu Jeźdźców Smoka. W tomie drugim czekają na nią kolejne wyzwania. Będzie musiała obronić świat, w którym żyje, będzie musiała walczyć ze złem i stawiać czoła różnym zagrożeniom. Nie będzie to łatwe, Nihal będzie musiała wykazać się niebywałą odwagą. Będzie musiała zaufać innym i współpracować z nimi, żeby uratować Świat Wynurzony. Zawisło nad nim widmo zagłady i, jeśli Nihal i jej towarzysze zawiodą, po Świecie Wynurzonym i jego mieszkańcach nie zostanie żaden ślad...

Czy te książki przypadły mi do gustu? Tak. Byłam nimi bardzo pozytywnie zaskoczona. Choć raczej nie czytam literatury fantasy, to w świecie, który wykreowała Licia Troisi odnalazłam się bez problemu, a przebywanie w nim sprawiło mi mnóstwo radości. Ciekawi bohaterowie, interesujące wydarzenia, zaskakujące zwroty akcji. Wciągająca opowieść o odkrywaniu własnej tożsamości, poznawaniu swoich korzeni i walce o uniwersalne i ponadczasowe wartości. Piękna i mądra historia. Dodająca młodym czytelnikom wiary w siebie i podsuwająca mnóstwo inspiracji. "Kroniki Świata Wynurzonego" to książki o tym, co w życiu ważne (a może nawet o tym, co najważniejsze). Młodych czytelników na pewno ten świat wciągnie i zaintryguje. Być może nawet przeczytają je jednym tchem. W ogóle nie byłabym zdziwiona, bo sama przyjęłam zaproszenie do tego świata i bardzo dobrze się w nim poczułam. Na tyle dobrze, że na stosie książek do przeczytania czeka już tom trzeci. Ale to będzie już materiał na inną recenzję...


 

Kroniki Świata Wynurzonego. Nihal z Krainy Wiatru

Kroniki Świata Wynurzonego. Misja Sennara

Licia Troisi

tłumaczenie Zuzanna Umer

Videograf 2024


 

https://videograf.pl/

 

"Trollheim. Podziemna misja" (Wydawnictwo KROPKA)

Do tej pory książki z serii "Trollheim" zabierałyśmy ze sobą na wakacje. Czytałyśmy je w deszczowe popołudnia albo długie wieczory, kiedy odpoczywałyśmy po górskich wędrówkach. Tom trzeci czytałyśmy w domu, bo do wakacji jest zdecydowanie za daleko. Dobre książki nie mogą czekać. Nie chciałyśmy też dłużej czekać na spotkanie z dobrze nam znanymi i bardzo lubianymi bohaterami, których poznałyśmy w pierwszych tomach serii.

Drugi tom "Trollehim" skończył się dramatycznie. Tara została ugryziona przez wilkołaka, więc i ona miała, przy okazji kolejnej pełni, będzie przeobrażać się w wilkołaka. Nikt nie wynalazł jeszcze lekarstwa, nikt nie wymyślił żadnego antidotum, które mogłoby pomóc Tarze. Jej najlepsi przyjaciele, Adam i Tobiasz, również nie znają żadnego sposobu. Choć bardzo chcieliby zdjąć z jej ramion ten ciężar, to nie mają takiej mocy. Mogą jedynie być przy niej i próbować jej w jakiś sposób pomóc. Zwłaszcza, że dziewczyna zaczyna bać się sama siebie. Czuje, że jest zagrożeniem dla swojej rodziny, dla tych, których kocha i lubi. Szczególnie mocno odczuwa to w stosunku do swojego młodszego brata - Bablu. Czy chłopiec jest zagrożony? Tak, ale jak się szybko okaże zagrożeniem dla niego nie jest Tara. Zło czai się w zupełnie innym miejscu. Kiedy rodzina Tary wyjeżdża i zostawia chłopca pod opieką siostry, zostaje on porwany! Tara, Adam i Tobiasz muszą go uratować. Troje przyjaciół rusza w kolejną niebezpieczną misję. Misję, jakiej wcześniej nie było...



Seria "Trollheim" podbiła nasze czytelnicze serca od początku. Pierwszy tom nas zachwycił, drugi utwierdził w przekonaniu, że to znakomita seria, trzeci - po raz kolejny zabrał do świata, który tak bardzo polubiłyśmy. Świata rzeczywistego, bliskiego temu, co znamy z naszej codzienności i świata pełnego nordyckich mitów. Te dwie rzeczywistości nieustannie się ze sobą przeplatają. Pojawiają się skandynawscy bogowie i wątki nawiązujące do tamtejszych mitów. Dzięki temu ta książka budzi tak duże zainteresowanie czytelników. Dzięki temu tak dobrze się ją czyta. Drugiej takiej historii na pewno nie znajdziecie. Koniecznie pamiętajcie o niej, kiedy będziecie szukać prezentów dla dzieci z okazji Dnia Dziecka albo (coraz bliższego) zakończenia roku szkolnego. Doskonała lektura na wolne dni gwarantowana! I pewna satysfakcja czytelników również. 



Trollheim. Podziemna misja

Arne Lindmo

tłumaczenie Joanna Bernat

KROPKA 2025 


https://wydawnictwokropka.com.pl/

"Jak zostałem królem. Bolesław Chrobry" (Wydawnictwo Literatura)

Od zawsze interesowałam się historią. To był jeden z moich ulubionych przedmiotów szkolnych i coś, o czym zawsze chętnie czytałam. Zamiłowanie to zostało mi do dzisiaj, dlatego chętnie oglądam programy historyczne, które zwrócą moją uwagę albo czytam książki poświęcone najciekawszym dla mnie epokom. Także to adresowane do znacznie młodszych czytelników niż ja. Rozwój rynku książki dziecięcej sprzyja również książkom poświęconym historii, dlatego z przyjemnością i uwagą śledzę nowości, które się ukazują i, z których również ja mogę się czegoś dowiedzieć (albo dzięki którym mogę odświeżyć wiedzę).

W tym roku obchodzimy 1000. rocznicę koronacji Bolesława Chrobrego. Data warta jest zapamiętania, ponieważ był on pierwszym królem Polski. Koroną nie cieszył się długo, zmarł w tym samym roku (dwa miesiące po koronacji). Zatem dużo ciekawszy jest proces jego dochodzenia do korony niż to, co robił po samej koronacji. Właśnie to zainteresowała Pawła Wakułę, autora książki Jak zostałem królem. Bolesław Chrobry. Ta niezbyt obszerna lektura adresowana do czytelników w wieku szkolnym przeczy temu, co sądzą niektórzy głoszący, że historia jest nudna i nie można jej przekazywać w atrakcyjny dla młodych czytelników sposób. Można! I ta książka jest tego dowodem. Na początku poznajemy młodego Bolesława, syna Mieszka I i czeskiej księżniczki Dobrawy. Wychowywał się na książęcym dworze w kraju Polan i mógłby pewnie nazywać swoje dzieciństwo szczęśliwym, gdyby nie śmierć matki i drugie małżeństwo ojca. Niemiecka księżniczka Oda nie darzyła pasierba sympatią. Po jej namowach Mieszko I zaaranżował małżeństwo syna z córką Margrabiego Miśni. Bolesław opuścił rodzinną Wielkopolskę, do której wrócił do niej po śmierci ojca, wygnał macochę oraz przyrodnich braci i objął tron. Od tej pory to on był wodzem Polan i podejmował kolejne działania, które miały umocnić jego panowanie oraz wzmocnić jego państwa w ówczesnym świecie. To wszystko opisuje w swojej książce Paweł Wakuła.




Czy o Bolesławie Chrobrym można pisać w sposób ciekawy dla młodego czytelnika? Okazuje się, że tak. Paweł Wakuła napisał książkę, którą czyta się z ogromnym zainteresowaniem i uśmiechem na ustach. Bolesława Chrobrego przedstawia jako władcę srogiego, ale sprawiedliwego. W ciekawy dla czytelnika sposób przedstawia jego codzienność. Interesująco opisuje zmagania Bolesława Chrobrego z jego wrogami i przeciwnikami. Do każdego opisuje dodaje sporą dawkę humoru i współczesnego języka. Niemal każdą sytuację porównuje ze współczesnością, nie stroni od współczesnego języka i przywoływania przykładów, które pomagają czytelnikom lepiej zrozumieć poruszane kwestie i odnieść je do swojej codzienności. Cała książka to dobre wprowadzenie do nauki historii, rozbudzenie w dzieciach zainteresowanie właśnie tą dziedziną wiedzy. Ciekawa narracja i liczne ilustracje sprawiają, że czyta się ją niemal jednym tchem. Książka ma niespełna 70 stron, więc nikogo nie zmęczy ani nie znudzi. Myślę, że to świetny pomysł na prezent albo nagrodę dla uczniów. Obdarowani i nagrodzeni tą książką na pewno będą zadowoleni.




Jak zostałem królem. Bolesław Chrobry

Paweł Wakuła

ilustracje Mikołaj Kamler

Wydawnictwo Literatura 2025

wiek 9+ 


https://wydawnictwoliteratura.pl/