Obraz
Autor:

"Ignacy idzie do przedszkola" (Wydawnictwo Mamania)

To było tak dawno, że już prawie tego nie pamiętam. Na pewno targały nami emocje, ale nie były chyba aż tak silne, skoro przez kilka lat zdołały się zatrzeć. Dlaczego? Trudno powiedzieć, w końcu początek przygody z przedszkolem to wielka zmiana dla całej rodziny.


Tak było również w rodzinie małego Ignasia, który lada dzień miał zacząć chodzić do przedszkola. Chłopiec był już tam z mamą, ale wtedy tylko zajrzał we wszystkie kąty i tyle. Teraz będzie musiał tam zostać. Na szczęście przez jakiś czas mama zostanie z nim i w każdej chwili będzie mógł do niej pójść i się przytulić. Emocji w pierwszych dniach adaptacji przedszkolnej nie zabraknie. Chłopiec będzie bacznie wszystko obserwował, niektórymi rzeczami mocno się przejmie, niektóre trudno będzie mu zrozumieć. Na szczęście rodzicom i pracownikom przedszkola nie zabraknie empatii. Wszyscy będą działać dla dobra małego Ignasia. Nieco zagubionego, trochę nieśmiałego, ale bardzo mądrego chłopca, który właśnie robi kolejny wielki krok w swoim życiu.



Główny bohater książki Ady Olbrycht został zapisany do przedszkola Montessori. Nie czuję się w tej kwestii specjalistką w zakresie tej metody, więc nie powiem Wam, czy książka jest z nią w 100% zgodna. Powiem jednak coś, moim zdaniem, znacznie ważniejszego. Historia i wskazówki z tej książki przydadzą się wszystkim, którzy zapisali swoje dzieci do przedszkola i tym, którzy w przedszkolach pracują. To naprawdę mądra i bardzo ciepła książka, która dodaje otuchy małym i dużym. Przedszkole nie jest przecież niczym strasznym. Jest jednak nieznane i nowe, więc może wydawać się obce i nieprzyjazne. My dorośli musimy pokazać dzieciom, że wyobrażenia nie muszą znaleźć odzwierciedlenia w rzeczywistości.



Czasem śmieję się, że Tosia urodziła się za wcześnie. Kiedy była młodsza wielu książek brakowało. Często musieliśmy zdawać się na średniej jakości reprinty i tłumaczenia. Równie często nie znajdywaliśmy książek na dany temat, zdarzało się także, że te, które znajdywaliśmy zupełnie nie podobały się Tosi. Ignacy idzie do przedszkola niespełna trzyletniej Tosi spodobałby się na pewno. I, choć ona przedszkola zupełnie się nie bała, to szłaby do niego z jeszcze większym uśmiechem.





Ignacy idzie do przedszkola
Ada Olbrycht
ilustracje Zosia Dzierżawska
Mamania 2019

 
Czytaj więcej
Obraz
Autor:

"Pora do przedszkola" (Centrum Edukacji Dziecięcej)

To było już tak dawno, że prawie tego nie pamiętam. Tosia poszła do przedszkola w marcu 2014 roku, więc minęło od tego czasu pięć lat. Specjalnie jej na to nie przygotowywaliśmy, bo wcześniej chodziła do żłobka, więc wiedziała co może ją czekać. Dla wielu rodzin początek przedszkola jest jednak sytuacją przełomową i właśnie dla nich powstała ta książka.




Pora do przedszkola Anny Sójki to zbiór opowiadań poświęconych przedszkolu. Bohaterami kolejnych historii są dzieci, które zaczynają swoją przygodę z przedszkolem albo są przedszkolnymi weteranami. Na początek nowicjusz Kuba, który dopiero do przedszkola się wybiera. Nie ma na to jednak ochoty, nie przekonują go żadne argumenty. Zaparł się tak bardzo, że kiedy jego koleżanki i koledzy z piaskownicy pomaszerowali do przedszkola, on został sam. Początkowo mu to nie przeszkadzało. Nawet trochę się cieszył mając dla siebie cały plac zabaw, ale wkrótce zaczęła doskwierać samotność. Dlatego wkrótce i on dołączył do przedszkolaków, ale stało się to w dość niespotykany sposób. Bohaterowie książki borykają się z typowymi dla ich rówieśników problemami. Jedni, jak Marcin, boją się potworów, inni, jak Tereska, bywają uparci, jeszcze inni, jak Lenka, nigdzie się nie spieszą i lubią się spóźniać. Wszyscy muszą nauczyć się funkcjonować w grupie rówieśniczej. Spędzą razem kilka kolejnych lat. Będą się wspólnie bawić i uczyć. Przed nimi wspaniała przygoda! I ta książka to pokazuje. Pełno w nich ciekawych przygód, mądrych przedszkolaków, którzy bywają bardzo różni, ale jest coś, co ich wszystkich łączy. Są po prostu fajnymi dzieciakami! A ich przedszkole jest jednym z najwspanialszych miejsc na ziemi. Zresztą, jak każde przedszkole.



Pamiętam ze swojego dzieciństwa książkę Marii Kownackiej Wesołe przedszkole. Był to zbiór krótkich opowiadań przybliżających dzieciom przedszkolną rzeczywistość. Uwielbiałam jej słuchać, nawet kiedy byłam już przedszkolną weteranką. Do dziś mam ją w swojej biblioteczce. Pora do przedszkola bardzo mi tę książkę przypomina. Jest jednak pewna bardzo znacząca różnica. Zmieniły się realia. Dzieci z książki Anny Sójki znają smartfony, jeżdżą do przedszkola samochodami i bawią się zupełnie innymi zabawkami, niż bohaterowie książki z mojego dzieciństwa. Dzięki temu są bardzo bliscy dzisiejszym przedszkolakom, a opowiadania o ich przygodach są dla dzieci ciekawe i wiarygodne.



Dobrze, że ta książka ukazała się już teraz, a nie na przykład pod koniec lipca albo w sierpniu. Dzięki temu dzieci, które przedszkola trochę się boją, będą miały szansę na oswojenie się z nową sytuacją. Podobnie ich rodzice, bo to często oni bardziej panikują;) Ta książka na pewno im pomoże nieco łagodniej przeżyć tę zmianę. Piękne ilustracje Oli Krzanowskiej, ciekawe opowiadania, szczypta humoru i mocne osadzenie w rzeczywistości. To się musi podobać! To musi ułatwić zrobienie pierwszego kroku ku dorosłości;)



Pora do przedszkola
Anna Sójka
ilustracje Ola Krzanowska
Centrum Edukacji Dziecięcej 2019
wiek 3+

Czytaj więcej
Obraz
Autor:

Na start! "Nie chcę być duży" (Wydawnictwo ADAMADA)

Dopiero co się urodziła, dopiero zanieśliśmy ją do żłobka, dopiero poszła do przedszkola... Ani się obejrzeliśmy, a nasze dziecko za osiem dni skończy sześć lat. Dziś po raz pierwszy przekroczy próg szkoły podstawowej, mogliśmy tego nie robić, mogła zostać jeszcze rok w przedszkolu, ale wiedzieliśmy, że żadne, nawet najlepsze przedszkole niczego więcej jej nie nauczy. Bo przez miniony rok nauczyła się wszystkiego, co taki sześciolatek wiedzieć i umieć powinien. Dotychczas chłonęła wiedzę jak gąbka, uczyła się błyskawicznie i odważnie poznawała świat. 


Bohater książki Nie chcę być duży taki odważny nie był. W ogóle nie chciał rozstawać się ze swoją mamą. Mały kangurek, bo to on jest głównym bohaterem, najlepiej czuł się w torbie na brzuchu mamy. Ale mama była tą sytuacją coraz bardziej zmęczona. Po pierwsze uważała, że synek jest dostatecznie duży, żeby poznawać świat na własnych nogach, po drugie, kangurek jest zwyczajnie za ciężki.

Najwyższy czas, uważała Mama Kangurzyca,
żeby zaczął skakać przez życie na własnych nóżkach.

Niestety, kangurek na swoje życie miał zupełnie inny plan. Nie chciał myśleć o wyjściu z torby mamy. Miał tam wszystko, co potrzebne do życia i szczęścia. Nic mu tam nie groziło. Nawet kiedy mamie udało się wyjąć synka z torby i postawić na ziemi, ten przy pierwszej, nadarzającej się okazji wskakiwał do niej z powrotem. Mama nie ustawała w staraniach, a uparty kangurek nie zwracał uwagi ani na piękne kwiaty, ani na latające wokół nich motyle. Nic go nie interesowało, jego światem była torba mamy.

Pewnego dnia stało się jednak coś, czego nikt się nie spodziewał, obok nich pojawił się inny, mały kangur. Skakał pięknie i daleko, kangurek nie mógł wyjść z zachwytu. Może nowo poznany kolega sprawi, że kangurek odważy się opuścić maminą torbę?

Na inaugurację szkolnej przygody Tosi wybrałam dość przewrotną książkę. Przecież moje dziecko torbę mamy opuściło dość dawno. Nigdy nie mieliśmy problemów z aklimatyzacją w nowym miejscu. Wydaje mi się, że Tosia szybko nawiązuje nowe znajomości i chętnie bawi się z innymi. Ale przecież nie wszystkie dzieci takie są, a być może ktoś z Was właśnie szuka książki, która pomoże dziecku iść przez świat! To właśnie ta książka Wam i Waszemu dziecku pomoże. 

Nie chcę być duży to opowieść adresowana do dzieci w wieku przedszkolnym. Czy spodoba się starszym? Z nami jest od kilku miesięcy, kupiłyśmy ją na poznańskich Targach Książki dla Dzieci i Młodzieży. Która z nas ją wybrała? Ja wiedziałam o niej od dawna, ale wydawało mi się, że ona jest na nią za duża. Nie broniłam się jednak specjalnie, kiedy zapytała, czy możemy ją kupić. Wiem, że wszystkie książki, które napisał i zilustrował Guido van Genechten są warte przeczytania. Ta zauroczyła nas absolutnie. Opowieść o małym kangurku wzrusza, bawi i zachwyca. Pomoże nieśmiałym, spodoba się odważnym. Dzieciom i rodzicom. Dużym i małym. Tym, którzy wypatrują dorosłości i tym, którzy dorosnąć nie chcą!






Nie chcę być duży
Guido van Genechten
przełożył Ryszard Turczyn
Wydawnictwo ADAMADA, 2016
Wiek 3+


Czytaj więcej
Obraz
Autor:

Co podarować dzieciom kończącym żłobek albo przedszkole?

W ostatnim roku przedszkolnej kariery Tosi trafiłam do rady rodziców. Perspektywa nie wydawała się zbyt kusząca, żaden z rodziców nie zgłosił się dobrowolnie, więc członków rady wyłoniono w drodze losowania. Zaszczytna funkcja przypadła, więc mnie. Teraz, kiedy kończy się rok szkolny, a dzieci opuszczają mury przedszkola stanęliśmy przed problemem wyboru prezentów dla dzieci na zakończenie przedszkola. Miały one być po pierwsze pamiątką, po drugie pomocą w rozpoczynającej się przygodzie ze szkołą. Postawiliśmy na słowniki ortograficzne, tu pojawił się jednak kolejny kłopot. Czworo dzieci zostaje w przedszkolu, im również chcieliśmy coś sprezentować. 

Na poszukiwania poświęciłam sporo czasu, bo chcieliśmy podarować dzieciom, z jednej strony coś edukacyjnego, z drugiej coś, co sprawi im przyjemność. A ponieważ budżet przedszkola nie jest z gumy, ograniczały nas również finanse. I tak pomyślałam o znanym nam od dawna Aksjomacie, w którego ofercie każdy nauczyciel i rodzic, który chce podarować wartościowy drobiazg swoim podopiecznym znajdzie coś dla siebie.

Jestem przeciwna dawaniu dzieciom słodyczy albo tanich gadżetów, które rozpadają się przy pierwszym użyciu. Często za te pieniądze można kupić coś innego, co nie tylko nie psuje zębów, ale również pozytywnie wpływa na rozwój dzieci. Dwukrotnie (TUTAJ i TUTAJ) pisałam o miesięczniku ABECADŁO, po który Tosia bardzo chętnie sięgała. Są w nim krótkie opowiadania, ćwiczenia rozwijające umiejętność pisania, uczące angielskiego. Tak samo jest w najnowszym numerze.

W komentarzach pod moimi artykułami o miesięczniki ABECADŁO często pisaliście, że jest bardzo interesujący, ale ponieważ macie młodsze dzieci na razie nie możecie po niego sięgnąć. Spieszę, więc poinformować, że Aksjomat ma jednak również miesięcznik dla młodszych dzieci. Akademia Malucha adresowana jest do dzieci między drugim a czwartym rokiem życia. Najmłodsi znajdą tu również wierszyki, zagadki i opowiadania. Zapoznają się z kształtem liter i cyfr. Będą opowiadać o tym, co widzą na obrazkach i nauczą się kilku angielskich słówek. Zrobią również laurkę dla taty! Mam nadzieję, że pamiętacie o przypadającym 23 czerwca Dniu Ojca?! Z Akademią Malucha dzieci na pewno nie będą się nudzić, na każdej stronie czeka na nich coś ciekawego, magazyn jest kolorowy, strony pełne są uśmiechniętych dzieci i zwierząt. Nic tylko rozwiązywać zadania!







Dla starszaków jest oczywiście opisywane przeze mnie wcześniej ABECADŁO. Czerwcowy numer zabraliśmy ze sobą na wycieczkę do Łodzi. Dziadek zadbał o to, żebyśmy w pociągu mieli miejsca przy czteroosobowym stoliku. Dzięki temu Tosia mogła wyżywać się artystycznie i rozwiązywać zamieszczone w magazynie zadania. Wcześniej jednak przeczytałyśmy Notatki Zuzi i Leona, czyli dział pełen czerwcowych ciekawostek. Tematem przewodnim numeru są czerwcowe święta, czyli Dzień Dziecka i Dzień Ojca. Temu pierwszemu poświęcone jest opowiadanie Dorosłym być, z którego dzieci dowiedzą się, czy bycie dorosłym jest zawsze takie łatwe i przyjemne, jak mogłoby się kilkulatkom wydawać. W dziale Poznaję świat poczytałyśmy o lecie, wakacjach, rodzących się i rosnących wtedy zwierzętach oraz dojrzewających owocach. Na szczęście do lata coraz bliżej:) Tosia udoskonaliła pisanie liter "k" i "l", poćwiczyła pisanie liczb 11 i 12 oraz pokolorowała rysunki i, oczywiście przykleiła naklejki. Zamieszczone w tym numerze zagadki dotyczyły środków transportu, z nimi również związane były angielskie słówka. Pojawiła się również inspiracja na prezent z okazji Dnia Ojca i bardzo kolorowy kącik małego naukowca. Trzy godziny w podróży minęły błyskawicznie, a zostało nam jeszcze coś do rozwiązywania w drodze powrotnej;)





Tym, dla których dwie strony ćwiczeń z pisania i liczenia to za mało, mogę śmiało polecić Wesołe literki i Wesołe cyferki, które uczą dzieci pisania. Wspominałam już kilkukrotnie, że bardzo lubię książeczki, w których dzieci muszą pisać po śladzie. Według mnie to najlepszy wstęp do samodzielnego pisania. Tosia, jak na swój wiek, pisze bardzo ładnie, litery są kształtne i wyraźne. Moim zdaniem jest to zasługa korzystania na początku właśnie z tego typu książek. Tutaj oprócz liter i cyfr dzieci na dzieci czekają również do zapisania całe wyrazy, działania matematyczne i zadania do rozwiązania. A wszystkie obrazki można jeszcze pokolorować. Dzieciaki będą zachwycone i nawet nie zauważą, kiedy przy okazji czegoś się nauczą.




Aksjomat ma swojej ofercie również teczki, w których znalazły się całe pakiety pomocy edukacyjnych dla przedszkolaków. My wybraliśmy teczkę dla pięciolatka, ale są również takie dla trzy- i czterolatków. Wewnątrz znajdziemy cztery książeczki oraz naklejki i zakładkę. Jedna z nich to kolorowanka, w naszym zestawie była taka z samochodami, ale można trafić na jedną z dziewięciu innych, są między innymi bajkowe, z żołnierzami i zwierzętami. Kolejna książka, którą wyciągnęłyśmy z teczki to książeczka z serii Baśnie, bajki, poczytajki. Nam trafiły się Trzy świnki, co bardzo ucieszyło Tosię, bo wcześniej takiej książki nie miała. Jest również Śpiąca Królewna i Kopciuszek. Trzecia książeczka rozwija umiejętność pisania. Jej ogromnym atutem jest to, że ma zmywane strony, można więc ćwiczyć bez końca. Ostatnia książka kusi tytułem Zaczynam czytać. Wewnątrz znajduje się poradnik dla rodziców, z którego dowiedzą się oni w jaki sposób najlepiej rozpocząć przygodę z czytaniem. Porady są bardzo interesujące, wskazówki przydadzą się również nam. Spośród zamieszczonych w książce wierszy i opowiadań, Tosi najbardziej spodobały się te, w których część wyrazów zastąpiono obrazkami. Nie wiem, dlaczego, ale są one jej zdecydowanymi ulubieńcami. Równie chętnie oglądała obrazki i budowała na ich podstawie własne opowieści. W książce znalazły się również zagadki słowne, krzyżówki i, oczywiście naklejki! Zadania są bardzo różnorodne, jest ich całkiem sporo, więc każdy znajdzie coś dla siebie. Cztery książeczki tworzą bardzo ciekawy pakiet, w bardzo zachęcającej cenie. 14,90 zł to naprawdę niewiele, patrząc na to, ile w zamian otrzymujemy. 




A jeśli ktoś zdecydowanie nie chce się uczyć, polecam kolorowankę Koloruję Polskę. Książeczkę przydatną zwłaszcza przed wakacjami. Może dzieci same wybiorą kierunek letnik wojaży. Oprócz kolorowanek przedstawiających mapę Polski, na której zaznaczono najważniejsze miasta i największe rzeki, jest kolorowanka z polskim godłem i mnóstwo kolorowanek z zabytkami. Nasze dotychczasowe podróże po kraju sprawiły, że Tosia doskonale rozpoznaje poszczególne budowle. Rozpoznaje również bohaterów legend, bo i kolorowanki z legendami się w tej niewielkiej książeczce znalazły.






Ktoś powie, że wakacje nie są od tego, żeby się uczyć, ale tu nie chodzi przecież o siedzenie nad książkami przez cały dzień. Raczej o ćwiczenie ręki i rozwijanie się przy okazji siedzenia w ogrodzie albo podróży. Warto się zastanowić, czy zamiast po tablet nie lepiej będzie sięgnąć po tego typu książeczki.  

Wszystkie opisywane przeze mnie 
magazyny i książeczki znajdziecie na
 stronie wydawnictwa Aksjomat

Czytaj więcej
Obraz
Autor:

Coś dla mądrego przedszkolaka! "ABECADŁO" (Wydawnictwo Aksjomat)

Może to przypadłość wszystkich dzieci, a może tylko naszego. Tosia uwielbia gazety! Trudno jej przejść obojętnie obok kiosku, przygląda się im i najchętniej kupiłaby wszystkie. Szczególnym uczuciem darzy te, do których dołączono jakieś gadżety "made in China". Ku jej rozpaczy rzadko kupujemy te "magazyny", częściej i chętniej sięgamy po te, z których Tosia może się czegoś nauczyć.

Tak jest z miesięcznikiem ABECADŁO wydawanym przez Wydawnictwo Aksjomat. Jego adresatami są dzieci w wieku od czterech do siedmiu lat, czyli przedszkolaki i uczniowie pierwszej klasy szkoły podstawowej. To nasze pierwsze spotkanie z tym miesięcznikiem. Jakie są nasze wrażenia? Bardzo pozytywne! 


Kwietniowy numer ABECADŁA dotyczy oczywiście wiosny i świąt wielkanocnych. Dzieci znacznie poszerzą swoją wiedzę na temat dni, które niedawno przeżywaliśmy, a na wiosnę nadal czekamy, więc numer jest jak najbardziej aktualny! Na początku czeka na czytelników wiersz Wiosenny sad, a w rubryce Notatki Zuzi i Leona wymieniono najważniejsze w tym miesiącu dni (oprócz Prima Aprilis, Świąt Wielkanocnych umieszczono tu również Międzynarodowy Dzień Ziemi). Tutaj również przeczytać można dwa związane z kwietniem przysłowia, jedno z nich zna chyba każdy, drugie nie jest tak znane, więc warto je poznać. O podróżach, które odbywamy wiosną można przeczytać
W rubryce Poznaję świat można podejrzeć wiosenne zwyczaje zwierząt. Jest żerujący bocian, młody jeż ze swoją mamą i wiewiórka karmiąca swoje dziecko. Przedszkolaki zobaczą również jak wyglądają jaja mrówek i zaskrońca oraz żabi skrzek. Tosia uwielbia zwierzęta, więc ten dział ABECADŁA szczególnie przypadł jej do gustu. Spodobała jej się również primaaprilisowa piosenka, a mi spodobało się to, że na stronie wydawnictwa dostępne jest jej nagarnie i zapis nutowy! Teraz możemy ją wspólnie śpiewać. Są zadania dla małych naukowców i początkujących artystów. Dużym zaskoczeniem jest dla mnie kącik poświęcony językowi angielskiemu, w tym miesiącu dzieci poznają słówka związane z ubraniami. Spodobał mi się również Kącik logopedyczny, mnóstwo dzieci ma wadę wymowy, warto z nią walczyć od najmłodszych lat. W ABECADLE umieszczono dwa niedługie ćwiczenia doskonalące wymowę głoski [k], które na pewno nikogo nie znudzą, mogą za to pomóc. Nie mogę oczywiście nie wspomnieć o tym, co ważne dla każdego dziecka uczącego się pisać. Dwie strony z literami (tym razem g i h) i cyframi (7 i 8). I litery, i cyfry dzieci uczą się pisać po śladzie.
Wewnątrz numeru znalazły się oczywiście quizy i zagadki, ale są tam też... naklejki, czyli to co kochają wszystkie dzieci! Również moje;)










To nasze pierwsze zetknięcie z miesięcznikiem ABECADŁO, ale już teraz wiem, że na pewno nie jest to spotkanie ostatnie. Dlaczego? Po pierwsze dlatego, że magazyn przypadł Tosi do gustu. Po drugie dlatego, że spodobał się również nam. Numer jest bardzo ciekawy. Dzieci mogą się całkiem sporo dowiedzieć. Poza tym na pewno nie będą się podczas zabawy i nauki z ABECADŁEM nudzić. Ćwiczenia są bardzo różnorodne, raz trzeba coś przeczytać, na kolejnej stronie narysować, a potem napisać. No, i te naklejki;) ABECADŁO może być doskonałą alternatywą nie tylko dla gazetek z gadżetami, ale i dla książeczek z zadaniami dla przedszkolaków. Często odnosiłam wrażenie, że wszystkie te zeszyty dotyczą tego samego, a i Tosia z czasem przestała się nimi interesować. Dlatego przestaliśmy je kupować (oprócz tych doskonalących naukę pisania i czytania). ABECADŁO bardzo ją zainteresowało, z zapałem rozwiązywała zadania i sprawdzała, jak ta wiosna naprawdę wygląda. Czy to nie jest najlepsza rekomendacja dla tego miesięcznika?



Czytaj więcej